Open navigatie

Stichting lotgenotengroep Autisme biedt hulp
De Stichting lotgenotengroep Autisme bevordert dat mensen met autisme meer mogelijkheden krijgen om deel te nemen aan de maatschappij. “Zij lopen namelijk steeds vaker vast in het dagelijkse leven”, stelt penningmeester Ronald den Otter. “We willen mensen met autisme de ruimte bieden om zich verstaanbaar te maken voor hun omgeving over wat hen bezig houdt en wat zij willen.

“Daarom organiseren we met ervaringsdeskundige vrijwilligers in de avonduren thema-avonden voor volwassenen met autisme met normale begaafdheden. Directe gezinsleden of hulpverleners zijn ter ondersteuning ook welkom. De avonden vinden om de twee weken in Brunssum en om de vier weken in Maastricht plaats.”

Project ‘Aut-spreken’
Den Otter: “Met het project in Maastricht willen wij een voor ons nieuwe regio bereiken. We richten ons met het project ‘Aut-spreken’ op communiceren over je ervaringen. In een prikkelarme en gestructureerde omgeving bespreken we dan een onderwerp. Daarbij kunnen vragen aan de orde komen als: wat merk je op in een bepaalde situatie, wat doet het met je, wat kun je doen om de situatie minder belastend te maken. Iedereen mag vragen stellen, een eigen gevoel of situatie delen of tips geven. We sluiten af met een samenvatting. Er is per avond ruimte voor 15 tot 20 deelnemers. Het doel is dat de deelnemers zichzelf in lastige situaties beter aanvoelen en zich daarover naar familie, hulpverleners of andere contacten kunnen uitspreken.”

Juiste hulpvraag
Helaas heeft niet iedereen met een diagnose inzicht in wat autisme voor hen dagelijks betekent. Persoonlijke problemen worden namelijk niet altijd herkend vanuit autisme. “Moeizame (sociale) communicatie vergroot de drempel om bij de gemeente hulp aan te vragen en om in een hulpverleningstraject de juiste hulpvraag te benoemen”, vertelt Den Otter. “Het bereiken van deze doelgroep is een uitdaging. We staan in contact met professionele hulpverlening om bekendheid aan ons initiatief te geven. Daarnaast is de wens om te werken met lokale vrijwilligers (bekende omgeving) met eigen ervaring met autisme. Maar het vinden van vrijwilligers is niet eenvoudig.”

Financiën
Wat in de beginjaren nog een vriendengroep was, groeide uit tot een grotere organisatie. “Na verloop van tijd ben ik meer activiteiten gaan organiseren”, vertelt Den Otter. “Begin 2016 hebben we de stichting opgericht, waarbij ik de financiën op me heb genomen. Op dit moment ben ik 5 jaar actief betrokken. De eerste jaren hebben we veel tijd besteed aan het opzetten van een goede structuur. Deze staat nu en heb ik mijn focus verlegd naar solide financiën. Als penningmeester zorg ik dat de kosten zo laag mogelijk blijven. We maken gebruik van (gemeentelijke) subsidies, fondsen en acties van banken om de kosten van huur van de ruimte en hulpmiddelen te dekken. Met diverse zorgverleners zijn er afspraken over het aanbieden van presentaties. Alle activiteiten bieden we tegen kostprijs aan. De kosten die we maken om onze doelgroep te bereiken, zoals onze website, folders, huisbezoeken en telefoon betalen we uit donaties. Op thema-avonden is het mogelijk om een vrije gave te doen. Verder valt onder mijn takenpakket het aanvragen van subsidies, contact onderhouden met relaties en het bijwonen van avonden of activiteiten. Ik ben hieraan zo’n 8 tot 12 uur per week kwijt.”

Drijfveren
“Vanuit mijn eigen overtuiging wil ik graag personen belangeloos helpen die niet de vaardigheden hebben om over ervaringen te praten of eigen problemen te herkennen”, vervolgt Den Otter. “Ik wil graag bijdragen dat deelnemers vanuit het ontwijken van sociale situaties een ontwikkeling
doormaken naar meer zelfverzekerd aangaan van sociale situaties. Dus het ervaren van onprettige aspecten, deze herkennen en vervolgens aanpakken is voor hen een enorme vooruitgang. Een begripvolle, sociale en gestructureerde omgeving met een lage financiële drempel maakt het mogelijk om ook mensen te bereiken met een laag inkomen of een uitkering. We organiseren daarom regionaal avonden zodat reizen betaalbaar blijft en geen extra spanningen oplevert.”

Voldoening
Met deze aanpak biedt de stichting mensen met autisme de mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen en meer zelfinzicht te krijgen. De aandacht voor hun persoonlijke verhaal en de herkenbaarheid bij anderen in de groep maken dat zij zich minder alleen voelen. “Een bijeenkomst met lotgenoten draagt bij aan de ontwikkeling van hun sociale vaardigheden. Dit vind ik een belangrijke drijfveer om dit werk belangeloos te doen”, sluit Den Otter af. “Ik krijg voldoening als ik deelnemers zie groeien, als ze beter in staat zijn om aan te geven wat ze voelen, als ze zichzelf beter redden in de dagelijkse praktijk, al dan niet met professionele hulpverlening.”

Herken je jezelf in dit verhaal en wil je een keer een thema-avond bijwonen? Kijk dan op de website van stichting lotgenotengroep autisme Limburg. Hier kun je je ook aanmelden als vrijwilliger. Geïnteresseerden zijn van harte welkom!

Over autisme
In Nederland heeft 1% tot 1,5% van de bevolking de diagnose autisme, zowel kinderen als volwassenen. Autisme is een aangeboren ontwikkelingsstoornis en heeft als kenmerk dat mensen met deze stoornis beperkingen hebben op het gebied van communiceren en met elkaar omgaan. Dat kan erg verschillen tussen personen.

Autisme is op jonge leeftijd lastig vast te stellen; daardoor komt het ook nog vaak voor dat deze stoornis pas op latere leeftijd duidelijk wordt. De hulpverlening focust steeds meer op diagnose en behandeling op jonge leeftijd. Mensen met autisme zijn vaak minder goed in sociale contacten, ze zoeken weinig contact met anderen. Ze kunnen ook moeite hebben om zich in te leven in de gevoelens van andere mensen. Maar het beeld dat zij het liefst alleen achter de computer zitten, klopt niet. De meeste autisten hebben weldegelijk behoefte aan contacten met anderen en hechte vriendschappen. Toch heeft gemiddeld een kwart van de mensen met autisme helemaal geen sociale contacten.

Diagnostiek bij volwassenen
Pas sinds de jaren 90 is er aandacht voor autisme bij volwassenen. Voor die tijd werd de diagnose voornamelijk gesteld bij kinderen. Waarschijnlijk hebben nog altijd veel volwassenen met autisme (nog) geen diagnose, een verkeerde of een onvolledige.*
*Bron: https://www.autisme.nl/over-autisme/wat-is-autisme/diagnose-autisme/).